قمری ها باهم نمی خوانند .
اول یکی با صدای خش دار و ترسیده شروع می کند به خواندن ؛می خواند ؛ می خواند تاآانجا که صدایش بگیرد و بعد دومی صدایش را ول می کند پشت پنجره ؛ توی صدای این یکی هم آرامشی نیست .
تمام این سه سال باهم خوانده اند . نوک درنوک . بارها ازپشت میله های پنجره گردن کشیده و آنها را دیده که باهم بال زنان آمده اند و بال زنان رفته اند .
حالا بد جوری می خوانند این قمری ها .
یعنی سرما خورده اند ؟شاید گربه ای ؛ ماری این حوالی هست ؟
زن جا پنیری را روی میز می گذارد .توی کاسه ای کوچک گردو می ریزد .شکردان را پراز شکر می کند و ناله قمری ها هنوز ادامه دارد .
سه سال است که هرروز صبح وقتی بلند می شود تا سماور را روشن کند ؛ صبحانه را روی میز بچیند و بعد لباس بپوشد و برود مدرسه ؛ آنها را دیده است که بیدار شده اند .
با صدای قل قل سماور است که شرو ع به خواندن می کنند یا شنیدن صدای پای او ؟
می رود و نگاه میکند به لا نه ای که ساخته اند ؛ پشت پنجره آشپزخانه ؛ روی درخت تنومندی که شاخه هایش تا طبقه سوم می رسد .دستش را اگر دراز کند می تواند مشتی دانه بریزد برایشان . دانه ها روی شاخه ها می افتند ؛ چند تایی همیشه به لانه می رسند .
شاید گرسنه باشند این قمری ها ...
شاید تشنه ...
سومین مشت دانه را که می ریزد به ساعتش نگاه می کند .حالا بچه های مدرسه توی صف ایستاده اند منتظر تا کلاس اولی ها از پله ها بالا بروند و به کلاسهایشان برسند –و هیچ کس نمی داند که امروز قمری ها هوش و حواس خانم معلم کلاس اول ا لف را پاک برد ه اند – بچه ها باید بی سر پرست از پله ها بالا بروند با آن کوله پشتی های سنگینشان ...
توی لیوان دسته دار سه قاشق چایخوری شکر می ریزد ؛ نان سنگک گرم شده را توی ظرف مخصوص نان می گذارد .رنگ چای در قوری شیشه ای زیباست . هوس یک فنجان چای ...اما دیر شده خیلی دیر...
و قمری ها به دانه ها نگاه نمی کنند ...
قمری ها یکریز می نالند.
غروب روز سوم است . بوی پائیز می آید ؛ بوی مهر ؛ ماه اول پائیز .هوا دیگر سرداست وتمام فن ها خاموش .نکند سرما خورده اند – باز میگوید با خودش و مرد که از خواب بعدازظهر بیدار شده و مثل همیشه صورتش را توی سینک اشپزخانه می شوید و می آید روبروی تلویزیون ؛ روی کاناپه زرشکی می نشیند .زن می ایستد کنار کاناپه حالا می تواند ریزش برگها را ازهمان جا که هست ببیند پس پائیز به درخت تنومند هم رسیده است .وصدای آنها ؛ صدای دلگیر و دلتنگ آنها .
زن میگوید : "گوش کن "
مرد گیج نگاهش می کند .
زن می گوید :"قمری ها ..."
مرد خمیازه ای می کشد و تلویزیون را روشن می کند .گوینده کانال یک برای خانم های چاق روزی نیم ساعت پیاده روی تجویز می کند.مردها هم البته پوکی استخوان می گیرند –آقای محترم شما هم باید حرکت کنید .مرد کانال عوض میکند –صدای قمری ها عذاب آور است . حالا هردو باهم جیغ می کشند .زن با انگشت به پنجر ه آشپزخانه اشاره میکند :"قمری ها ..."
مرد گوشه سیبلش را می جود ؛ آخرین کانال را میگیرد وزیر لب می غرد :"گندت برنن ."
تلویزیون را خاموش می کند ؛ دستش را دراز میکند برای روزنامه روی میز که ناگهان صدایی مهیب و حیوانی مثل نعره صدها داینسور ؛ داینسورهایی که زیر زمین گی رکرده اند همه جا می پیچد. تمام ساختمان با موجی که از عمق زمین می گذرد بالا می آید و لحظه ای بعد بر جای خود قرار میگیرد .طوفان درشاخه درختان غوغایی به پا کرده است .آسمان پشت پنجره سیاه می شود و باز یک بار دیگر موجی از عمق زمین می گذرد تا کل ساختمان را بالا ببرد و بعد به پائین بکوبد . لوسترها ؛ قابهای روی دیوار و بشقابهای توی بوفه ازجا کنده می شوند .روی فرش پراز شیشه خرده است .
مرد داد می زند :"زلزله ."
زن در کنج دیوار پناه می گیرد .مرد تلو تلو خوران خودش را به در می رساند .
توی محوطه باز مجتمع ؛ آدمها ؛ پیر و جوان زن ومرد و بچه با پیژامه ؛ پای برهنه ؛ بی روسری ؛ ایستاده اند .زمین هنوز می لرزد .سرها گیج و واگیج می رود .ترس است یا خود زلزله؟ زن نگاه می کند نگهبان مجتمع با پیچ رادیوی ترانزیستوریش ور می رود.موج روی موج می افتد. مرد نزدیک نگهبان ایستاده است چند بار دست می برد تا رادیوی کوچک را از دست نگهبان بگیرد. نگهبان با دو دست رادیو را بالای سرش نگه می دارد و با پیچ آن ور می رود .زن نزدیک می شود به مرد
مرد می گوید :"بی بی سی ، بی بی سی را بگیر ."
نگهبان که رادیو را بالای سرش نگه داشته می نالد :"بد مصب نمی گیره ."
صدایی می گوید :"تهران و بگیر ."
نگهبان می گوید :"واله نمی گیره .."
مرد می گوید :نباید جایی خراب شده باشه ."
زنی صورتش را میان دو دست می پوشاند :"وای نه من نه ؛نمی تونم ببینم و"
صداها درهم و بریده بریده به گوش زن می رسد .همه باهم حرف می زنند.
این مجتمع تا هشت ریشتر
شهر ...تو شهر حتما خرابی
از رو پشت بام شهر پیداست
رجب رادیوتو بده من بپر یه نگاهی بنداز
عمرا پامو رو راه پله نمی زارم
نگهبان خوشحال صدای رادیو را بلند میکند. زنی می گوید : دلمه برگ مو را باید ...
یکی می گوید صداشو ببر رجب
رجب صدارا کمتر میکند
مرد میگوید :"باید ببینیم جایی خراب شده یا نه ."
و به رجب نگاه میکند .نگهبان کمی عقب میکشد :
گفتم که من نمی رم .
مرد میگوید:
تو که وزنی نداری
رجب میگوید :
جون که دارم
زن بازوی مرد را میگیرد :
ولش کن
مردبازویش را از دست زن رها میکند
"پس خودت برو .."
هیچ کس نمی رود گوینده رادیو خیال همه را راحت میکند. مرکز زلزله خیلی دور بوده دور از پایتخت .اما هیچ کس ازجایش تکان نمی خورد .الا زن که آرام از جمعیت جدا می شود تا خودش را به درخت تنومند برساند که حالا آرام است و برگهایش هیچ تکانی ندارند .قمری ها توی لانه می خوانند. زن چشمانش را می بندد و گوش می دهد .صدا آرام و دلپذیر است صدا همانی است که پیش از این ها بود پیش از ...
زن بر می گردد میان جمعیت .گوینده مرکز عمق و شدت زلزله را اعلام میکند . زن به مرد که روی زمین نشسته میگوید برویم .مرد کند و خسته بلند می شود ...
مرد با احتیاط روی کاناپه می نشیند .انگار می ترسد اگر حرکتی کند دوباره خانه بالا برود .زن جارو به دست از اشپزخانه بیرون می آید .
قمری ها باهم و آرام می خوانند .
زن میگوید : " یادته گفتم قمری ها .."
مرد تلویزیرون را روشن میکند از این کانال به آن کانال می رود تا اخبار زلزله را بشنود .روی صفحه تلویزیون گوینده لبخند می زند و اعلام میکند کمیته امداد با هلیکوپتر به نجات اسیب دیدگان رفته است .دوربین خانه های توسری خورده کاه گلی رانشان می دهد .مردبا تاسف سرتکان می دهد
"تو این خراب شده ،هیچ کس هیچی رو جدی نمی گیره ."
زن که خرده شیشه های رو ی فرش را جمع میکند باصدای مرد قد راست میکند و می آید کنار مرد روبه تلویزیون می ایستد:
"ببین ، شاید قمری ها زودتر می فهمند ."
مرد گیج می گوید :"قمری ها ؟"
زن میگوید :"پشت پنجره آشپزخانه ..."
مرد نیم خیز می شود رو به تلویزیون :
"اخ نگاه کن .."
لودر چنگک می اندازد و آوار را بر می دارد .زنی کنار آوار مویه میکند و با دست خاک و خل را پس می زند .
زن میگوید :
سه روز بود که صدایشان .."
مرد به تلویزیون زل زده است .
"شرط می بندم همه زنده به گور بشن ، همه چی کم دارن ، لودر ، تراکتور ..."
زن مرد را رها میکند می رود خاک انداز پر از شیشه خرده را توی شوتینگ خالی میکند ..می اید .می نشیند کنار میز تلفن .گوشی را بر می دارد .از 118 شماره حوادث غیرمترقبه را میگیرد . شماره را توی دفتر تلفن می نویسد و گوشی را می گذارد.به مرد نگاه میکند که به تلویزیون خیره شده . به ساعت نگاه میکند دیروقت شب است یعنی در اداره حوادث غیرمترقبه کسی بیدار است ؟
تلفن زنگ ممتد می زند ثانیه ها به دقیقه ها تبدیل می شوند زن گوشی را میگذارد .
صبح قمری ها می خوانند .شاد و سرحال .زن سماور را روشن میکند .میز صبحانه را می چیند و به ساعت نگاه میکند .نه ، نمی رود ، امروز به مدرسه نمی رود. به دفتر دار زنگ خواهد زد و خواهد گفت که قمری ها ...
دفتر دار پشت تلفن می خندد :" د بگو مرخصی می خوای دیگه چرا قمری رو بهانه میکنی ؟"
گوشی را می گذارد .لحظه به لحظه به ساعت نگاه میکند .
ساعت که می رود روی هشت شماره میگیرد .هیچ کس گوشی را بر نمی دارد .هشت و نیم ،نه و نیم و سرانجام ساعت ده صدایی بم و آرام گوشی را بر می دارد "
"اداره حوادث غیر مترقبه ؟"
"بله ."
"آقا من دو تا قمری دارم ..."
"به دامپزشکی زنگ بزنین ."
تلفن قطع می شود .
زن یک بار دیگر شماره میگیرد .صدایش را این بار صاف و محکم میکند .
"اداره حوادث غیرمترقبه ؟"
"بله ."
"پرنده ها می تونن..."
" گفتم به دامپزشکی زنگ بزنین ."
زن می نشیند کنار میز تلفن .دوباره شماره میگیرد .باید صدایش را عوض کند باید جوری حرف بزند که ...که چی ؟ که باور کنند ...
"الو ...؟
"بله ."
"آقا .من از زلزله خبر داشتم ..."
صدا پوزخند می زند ."
"جن گیرید ؟"
"نه آقا من دو تا قمری دارم ."
صدا خسته میگوید :"
با این شماره تماس بگیرید
زن شماره را یاداشت میکند .می رود یک بطری آب خنک از یخچال بر می دارد و دوباره می نشیند و شماره می گیرد :
"ستاد پیشگیری از زلزله ؟"
"بله ."
" من دو تا قمری دارم ..."
"همه خانمها دو تا قمری دارند ."
زن تلفن را قطع میکند .پیشانی اش عرق کرده .نه باید دوباره زنگ بزنی باید جوری حرف بزنی که باور کنند باید .. جرعه ای اب می نوشد ..
دوباره تلفن را بر می دارد .همان مرد است با هما ن صدا و همان لحن
" خواهش می کنم گوش کنین قمری های من سه روز بود که باهم نمی خواندند ."
" می دونم خانم بعضی وقتا خانمها ،قمری هاشون لنگه به لنگه هست باهم نمی خونند ."
" آقای عزیز من جدی میگم ."
"از من جدی تر ؟"
" این یه مسئله ملیه ."
مرد می گوید : بر منکرش لعنت
شغلتونو جدی نمی گیرین
در عوض تا دلت بخواد قمری ها رو جدی میگیرم .
زن میگوید "..آقا...
مرد آهسته میگوید :" بعدا زنگ بزن رئیسم اومد ."
تلفن قطع می شود .زن گیج و منگ و بهت زده است . با صدای در اتاق سر می چرخاند .مر از خواب بیدار شده کنترل تلویزیون را از روی میز بر میدارد و
می رود توی آشپزخانه می نشیند روی صندلی و ازهمان جا تلویزیون را روشن میکند ، لقمه ای نان و پنیر درست می گیرد .لحظه ای بعد پشیمان می شود می رود می نشیند روی کاناپه :
"صبحانه را بیار اینجا ."
زن بساط صبحانه را توی یک سینی می چیند و می برد روی میز جلوی کاناپه می گذارد .
مدرسه نرفتی ؟
نه می خواستم زنگ بزنم
زنگ بزنی ؟ به کی ؟
به حوادث غیرمترقبه
که چی بشه ؟
که بدونن قمری ها
مرد می رود روی کانال دو که گوینده اعلام میکند آب مناطق زلزله زده قطع شده
باید در ریم باید از این مملکت در ریم
زن می گوید
تو چین هم بود ه از روی صدای پرنده ها فهمیدن و شهر رو تخلیه کردن
تلوییزیون زمین های ترک خورده را نشان می دهد و اعلام میکند که چند کوه حرکت کرده اند زن با شنید این حرف نمی داند چرا اما کمی دلش خوش می شود و با خودش تکرار میکند کوه کوه هم می تونه حرکت کنه .
مرد میگوید نگاه کن زمین چه ترکی برداشته
